ကိုယ့်ဘဝကို ရေထဲမျှောနည်း အလောသုံးဆယ်
သွေးဟာ ကိုယ့်တစ်ဘဝလုံးကို ရှေ့ကနေ ကာထားတယ်
နောက်ကြောင်းပြန် လရောင်အောက်က မင်းဒဏ်သင့် ခိုငှက်တွေလို
ကိုယ်တို့ အလာစကာကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လိုက်ရှာခဲ့ကြတာ
သွေးဟာ ကိုယ့်တစ်ဘဝလုံးပဲ နောက်ကနေ လိုက်နေတယ်
အပြန့်အကျယ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ချောက်အနက်ကြီး ပေါ်လာတာ
ဒီမြစ်အတိုင်း လိုက်သွားရင် ဘယ်စစ်ပွဲတွေဆီ ရောက်သွားမလဲ
ကိုယ်မသိလိုက်ခင်မှာပဲ အိုဖီလီယာ ခူးနေတဲ့ တောရိုင်းပန်းတွေလို
မင်းခြေအိတ်ဖြူက ကိုယ့်လက်ထဲမှာတင် အနီရောင်ပြောင်းသွားတယ်
မင်းရဲ့အဆန်းတကြယ်ကို ကိုယ်တို့ ဘာသားနဲ့ ထုသိမ်းထားမလဲ
ဒီမြို့ကို အုပ်မိုးနေတဲ့ တောင်ထိပ်က တိမ်ခိုးတွေကို ကိုယ်မေးကြည့်တော့
ကိုယ်တို့ရဲ့ နှစ်ဦးသား ယုတ္တိတွေက မိုးနတ်မင်းကြီး လက်ဖဝါးတော်ထဲမှာ
ဒီဇာတ်ကို ထုပ်သိမ်းထားတဲ့ ဇာတ်ထုပ်ကို ရှာတွေ့ပြီ ဆိုတဲ့အခါ
ရေက ဘယ်မလဲ ကိုယ့်ကမ္ဘာရဲ့ ဘဒ္ဒလမ်းမတွေ ဘယ်မှာလဲ
မေးခွန်းတွေ အပြည့်နဲ့ ဥမင်တစ်ဖက်ကနေ အလင်းရောင်က လာနေပြီ
ဒီနေ့ညလို ကိုယ့်အိပ်ရာဆီမှာက မင်းကျန်ခဲ့တဲ့ နက်ပြာရောင် တိမ်တွေ
စူးတောက်နေတဲ့ ရထားမီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကိုယ့်မှာ အသက်ပို ပါနေသလို
မင်းမရှိတော့ ဒီယာဉ်ကို ကိုယ်လက်လွတ်စပယ် မောင်းနေမိတယ်
ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ကိုယ်တို့တတွေ
အိမ်ပြန်မရောက်နိုင်တော့တာ သေချာသွားလို့
ကိုယ့်ဘဝကို ဆီမီးခွက်ထဲ ထည့်ထွန်းပြီး
မြစ်ကြောင်းအတိုင်း မျှောပစ်လိုက်ဖို့အတွက်
ကိုယ့်ဆင်ခြင်တုံထဲမှာ မင်းကိုယ်နံ့က အမြဲပါနေတော့မှာ
ပိုင်ဉာဏ်
4th October, 2025
Comments
Post a Comment